ไวมากเลยนะ...
อีกไม่นานเท่าไหร่พวกเราที่พึ่งขึ้นม.4ได้ไม่นาน
ตอนนี้กำลังจะเปนเฟรชชี่กันหมดแล้ว


จำได้ว่าจากที่เอ๋อๆกันหมด ไม่ค่อยรุ้จักกัน
มองหน้ากันแบบงงๆ
วันนี้กลับกลายเปนหลงๆลืมๆตามอายุขัย
ที่มากขึ้นทุกวัน เอ๊ะยังไง...555
เออ...ก็สนิทกันจนได้นะ 6/7

ก็พึ่งรุ้ว่าชีวิตในวัยมัธยมได้ทำอะไรที่หนุกที่สุดก็ม.6นี่แหละ
มีเรื่องราวมากมายที่เกิดขึ้นไม่เว้นแต่ละวัน
ในชีวิตคุ้มสุดก็ม.6นี่แหละ
ในจะปัญหาส่วนตัวแต่ละคนที่ต้องเจอและแก้ไข
วันเวลาในการสอบที่เร่ง กระชั้นชิดเข้ามา ทั้งๆที่พวกเราก็ไม่เหนเตรียมตัวไปถึงไหน
วิชาโหดที่เรารุ้สึกลำบากยากเย็นในการเรียนและสอบ
(ซึ่งเรายังคงต้องเผชิญต่อไปอย่างเลี่ยงไม่ได้)
สุข มันส์ เศร้าเคล้าน้ำตากันไปนะม.6
แม้จะมีทะเลาะกันบ้าง มันก็ตามประสาของคน
ที่เมื่ออยู่หลายๆคนก็ต่างความคิดต่างความรุ้สึกกัน
จนแล้วจนรอดคำว่า "เพื่อน" ก็ค้ำคอ


มหาลัยคงไม่มีภาพแบบนี้ให้เราเหนกันอีก
สุดท้ายต่างคนต่างก็ต้องไปตามทางของตัวเอง
ไม่ว่าจะรัฐ เอกชน รึใครไฮโซไปนอกก็แล้วแต่
ที่จะให้สัญญาคือความรัก ความผูกพัน
และความรู้สึกดีๆทั้งหลายที่กูมีให้พวกมึง
จะไม่มีวันเปลี่ยนไปเลย...

คิดถึงและรักพวกมึงเสมอ
พรวรู ยู้ฮูเพื่อนพวกมึง